۱۳۹۰ مرداد ۳, دوشنبه

Alone Along

تو جاده های جنگلی، با صدای بلند میزنه زیر آواز... منم هدفون به گوشم. خوب بود؛ نه نیاز به حرف زدن پیداش بود و نه خبری از تنهایی ترسی...

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر